jump to navigation

தன்னம்பிக்கை March 5, 2010

Posted by rsathishkumar in Uncategorized.
3 comments

ஒரு நகரத்தில் ஒரு மிடில் கிளாஸ் குடும்பம் வாழ்ந்து வந்தது. அதில் அப்பா, அம்மா மற்றும் அவர்களுக்கு ஒரு மகன் இருந்தான் அவன் நன்றாக படித்து வந்தான். ஒரு நாள் அவனுடுய அப்பாவிற்கு வேலை செய்யும் தொழில்சாலையில்  அடிபட்டு வீட்டுக்கு அனுப்பி விட்டார்கள். இனி அவன்தான் குடும்ப பொறுப்பை சுமக்க வேண்டிய சூழல்.அதே, நேரத்தில் படி பிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்ன பண்ணுவது என்று திகைத்தான்.

அவனுக்கு, நெருக்கமான பள்ளி ஆசிரியரிடம் அவனுடய குடும்ப சூழலை எடுத்து உரைத்தான். அவனுடய நிலமயய் புரிந்து கொண்டு ஒரு அங்காடியில் வேலை வாங்கி கொடுதார். காலையில் அங்காடிக்கு சென்று விடுவான் சிறுது நேரம் கழித்து பள்ளிக்கு கிளம்பிடுவான் மறுபடியும் மாலையில் அங்காடிக்கு சென்று எல்லா வேலைகளும் முடித்து விட்டு இரவு சென்று படித்து விட்டு உறங்குவான்.

அந்த அங்காடி முதலாளி நன்றாக அவனிடம் வேலை வாங்குவான் அதுவும் இல்லாமல் உதவிகளும் செய்வான். அந்த உதவிக்காக, அந்த பையனும் முதலாளிக்கு மிகவும் விசுவாசமாக இருந்தான். ஒரு நாள் பள்ளி படிப்பும் முடித்தான், மதிப்பெண் அதிகமாக வாங்கி இருந்தான். அதற்கு மேல் படிக்க வசதி இல்லை. என்ன பண்ணுவது என்று தெரிய வில்லை. வங்கிகளை அணுகினான் கைவிரிதார்கள்.

யோசித்தான், படித்தாள் மட்டும் தான் வாழ்க்கையில் ஜெயிக்க முடியுமா? அவனுடுய முதலாளியிடம் பயின்ற கல்வியை வைத்து கொண்டு அவருடய உதவியய் நாடினான் அவரும் உதவி செய்தார் அத்துடன் அவனுடய தன்னம்பிக்கை மூலமாக இப்போழ்து படி படியாக முன்னேறி கோடீஸ்வரனாகிவிட்டான்.

அவனது அப்பாவயும், அம்மாவயும் நன்றாக பார்துக்குக்கொண்டு வாழ்ந்து வந்தான்.

இதன் மூலம்,

” ஒருவன் படிப்பை அடையமுடியாவிட்டாலும்

அவனுடய தன்னபிக்கையுடனும், விடா முயற்ச்சியை பெற்றிருந்தால்

வாழ்க்கையை எளிதாக ஜெயித்து விடலாம் “

யம லோகத்தில் ஒரு நாள் ! March 4, 2010

Posted by rsathishkumar in Uncategorized.
5 comments

மூன்று அரசியல் வாதிகள் நன்றாக வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் மக்களுக்கு தொண்டு செய்து கொண்டு வந்தார்கள். அவர்கள் மூவரும் தீடிரென்று ஒரு நாள் இறந்து விட்டார்கள். மக்களுக்கு சோகம் தொண்டையை அடைத்தது.

மூவரும், மேலோகம் சென்றார்கள் அங்கு யமதர்ம ராஜா அமர்ந்து எல்லோருடய பாவ, புன்ய கணக்குகளுக்கு ஏற்ப தண்டனை வழங்கி கொண்டு இருந்தார். அவரை பார்ப்பதற்கு மிகவும் பயமாகவும், பகட்டான தோற்றம் அளித்தார். பயந்து கொண்டே இந்த மூவரும் தனித் தனியே அவர்  அருகே செல்ல…

முதல் இருவரையும் சொர்க்கத்துக்கு போக சொன்னாரு… இருவருக்கும் சந்தோஷம் தாங்க முடிய வில்லை. ஆனால், மூன்றாவதாக  உள்ளவரை நரகத்துக்கு அனுப்பிவிட்டார். அவருக்கு ஆத்திரம் தாங்க முடிய வில்லை. அவர் யமதர்ம ராஜா விடம் சென்று நாங்கள் மூவரும் மக்களுக்கு தொண்டு புரிந்துள்ளோம்  அப்படி இருந்தும்  ஏன் எனக்கு மட்டும் இந்த தண்டனை ?  என்று  வினவ ?…. உடனே

யமதர்ம ராஜா அவர் கேட்டுக்கொண்டமைக்கு, உங்கள் மூவருக்கும் போட்டி வைக்கிறேன் நீயே போட்டியின் முடிவில் தெரிந்து கொள்வாய் என்று மூன்றாவது நபரிடம் யமதர்ம ராஜா உரைத்தார்.

நான் உங்கள் மூவருக்கும் முதலில் எழுத்து முறை தேர்வு வைக்கிறேன்.

முதல் போட்டி ஆரம்பம்

நபர் 1 – ஆங்கிலத்தில் INDIA என்று எழுத சொன்னார் – பாஸ் பண்ணிவிட்டார்.
நபர் 2 – ஆங்கிலத்தில் ENGLAND என்று எழுத சொன்னார் – பாஸ்
பண்ணிவிட்டார்.
நபர் 3 – ஆங்கிலத்தில் CZECHOSLOVAKIA என்று எழுத சொன்னார் அந்த

தலைவருக்கு தெரிய வில்லை பாஸ் அகவில்லை.

மறுபடியும் அந்த மூன்றாவது நபர் மன்றாடி யமதர்ம ராஜாவிடம்  ஒரு சான்ஸ் கேட்டார்.
அதற்கும், அப்படியை  ஆகட்டும் என்று சொன்னார் .

இது தான் கடைசி சான்ஸ் என்பதால், இந்த போட்டியில் எப்படியும் ஜெய்த்துவிட வேண்டும் என்று அவர் மனதில் ஒரு வெறி …..

இரண்டாவது போட்டி தொடங்கியது,

நபர் 1 – எப்பொழுது இந்தியாக்கு சுதந்திரம் கிடைத்தது ? 1947 என்று சொல்லி
– பாஸ்
பண்ணிவிட்டார்.


நபர் 2 – அந்த போராட்ட
த்தில் எவ்வளவு வீரர்கள் இறந்தார்கள் என்று கேட்டார் ?
அத
ற்க்கு  அவர் மூன்று ஆப்ஷன் தந்தார் .  1,00,000 – 2,00,000 – 3,00,000.
2,00,000 என்று சொல்லி பாஸ் பண்ணிவிட்டார் நபர் 2.


நபர் 3 – அந்த 2,00,000 வீரர்களுடைய
விலாசம் கேட்டார் ?

அந்த மூன்றாவது நபர் அதிர்ந்து தோல்வியை ஒப்பு கொண்டு நரகத்தை அடைந்தார்.

இந்த கதையின்  மூலம்,

“மானேஜ்மென்ட் ஸ்கெட்ச் போட்டுட்டாங்கனா  தூக்காமா விட மாட்டாங்க”

அம்மாவின் உணவு ருசி February 22, 2010

Posted by rsathishkumar in Uncategorized.
2 comments

ஒரு மாலை நேரம் நண்பர்கள் எல்லாம் கூடி கிரிக்கெட் விளையாடி கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது நல்ல பசி வேறு எல்லாருக்கும் அந்த நேரம் பார்த்து சமோசா விர்த்து கொண்டு ஒருவன் அங்கு வர எல்லோரும் வாங்கினோம்.

அந்த சமோசாவில் ஒன்றும் இல்லை வெறும் வெங்காயம்தான் இருந்தது. இருத்தாலும்,  பசி பொறுக்க முடிய வில்லை.ஒரு சமோசா  ஒரு ரூபாய் என்று சொன்னாரு – நூறு ரூபாய் வரை வாங்கினோம் பசி தீர்தோம்.

அம்மா தினமும் கையில் உட்கார்ந்த படியே எல்லாம் உணவுயும் சப்ளை செய்வார்கள், அப்போது எல்லாம் நமக்கு அந்த உணவின் அருமை தெரிய வில்லை. அதுவும் அம்மாவின் கை பக்குவம் யாருக்கும் வராது அப்போது தான் உனர்தேன்.

ஆத்தா எனக்கு வேல கிடைச்சாச்சு February 19, 2010

Posted by rsathishkumar in Uncategorized.
3 comments


நேற்று நள்ளிரவு நான் அலுவலகம் விட்டு வீடு திரும்பும் சமயம் நான் எனது நண்பரை கண்டேன் அவனும் என்னை பார்த்து சிறிது நேரம் பேசிட்டு சென்றான். நான் என் குறைகளை எல்லாம் அவனிடம் புலம்பி தீர்த்து நிம்மதியாக சென்று சாப்பிட்டு உறங்கி விட்டேன்.

மறுநாள் நான் காலையில் அலுவலகம் செல்ல வேண்டும். என் நண்பனிடம் இருந்து ஒரு தொலைபேசி எங்கள் அலுவலகத்தில் ஆட்கள் தேவை ( அர்ஜண்ட் ரெகுய்ர்மெண்ட் ) நீ வருகிறாயா என்று கேட்டான். நான் ஏதும் ப்ரிப்பேர் கூட பண்ணவில என்று அவனிடம் சொன்னேன் பரவா இல்லடா நான் பார்த்து கொள்ளுகிறேன் என்று சொன்னான்.

சரி, என்று சொல்லி வீடு உடேனே எழுந்து அலுவலகதிருக்கு நான் வர்ற இயலாது என்று சொல்லிவிட்டு அவன் அலுவலகதிருக்கு கிளம்பிட்டேன்.

அங்கே, இரண்டு நபர்கள் இருந்து கொண்டு கேள்விமேல் கேள்வி கேட்க நானும் பொருமையாக பதில்களை சொனேன். நான் அடுத்த சுற்றுக்கும் தயாராகி விட்டேன் அதுவும் நன்றாகவே முடிந்தது. எனது சம்பள விவரத்தயும் கேட்டார்கள், ரொம்ப சந்தோஷ பட்டேன் எனது நண்பனும் நீ செலக்ட் ஆகிடுவ என்று சொனான்.

அப்போ முகத்தில் பளிச் என்று தண்ணீர் ஊற்றினார்கள் என் அம்மா போயி வேலை ஏதாவது இருந்தா தேட்ரா. இன்னும் தூங்கர…

முகத்தை துடைத்தபடிய. அனைத்து வேலைகளும் முடித்துவிட்டு வேலை தேட தொடங்கிவிட்டேன் …..